Günlük arşivler: Nisan 6, 2010

| Süpermodelin Sonu

Henüz uluslararası tanınırlığı olan bir model çıkaramamış bir ülkenin vatandaşı olsak da zenginin malı züğürdün çenesini yorar misali son zamanlarda pek konuşulan “süpermodellik nereye kayboldu/süpermodel devri bitti mi” konusuna değinmeden edemeyeceğim çünkü süpermodellere bayılır(d)ım!

Stephanie Seymour-Cindy Crawford-Christy Turlington-Tatjana Patitz-Naomi Campbell

Model kelimesinin başına “süper” sıfatını ekleyen hatta bu iki kelimeyi “1″ yaparak moda litratürüne sokan gerçek SÜPER modeller 90larda kaldı, 2000ler artık hızla model tüketme devrine dönüştü-diyor moda endüstrisi. Biz de “aah ah nerde o Lindalar o Cindyler caaanım!” şeklinde iç geçirmiyor değiliz. Yukarıda Herb Ritts’in meşhur karesinde gördüğümüz süpermodelleri o zamanlar hem ayrı ayrı hem de böyle şükür yaradana misali topluca fotoğraflamak da o fotoğraflara bakmak da ayrı bir keyifti. Tamamen kusursuz, mükemmel, kadın gibi(hükümet gibi diyesim geldi:)) kadın, ruhu olan, sağlıklı, enerjik, havalı, alçak dağları yaratmış ve sana bana göre değil istisnasız herkese göre güzel “kadın”lardı onlar. Önce birer genç kızken, büyüdüklerini, lolita seksapelinden olgun seksapele geçtiklerini, gösterişlendiklerini, güçlendiklerini kare kare takip edebildik yıllar içinde, oysa şimdi modellerin çoğu birbirine benzeyen çok güzel çıtır pıtır “kız”lar!

Tabii ki Natalia, Lara, Daria da muhteşem yaratıklar, peki ama nasıl oluyor da çok çok para kazanmalarına rağmen bir zamanlar sokakta istisnasız herkesin “Naomi!”, “Claudia!” diye isimlerini tek tek bildiği modeller kadar tanınır, o derece ilgiye mazhar olamıyorlar, nasıl oluyor da kampanyaları ya da kapakları sıklıkla aktris, şarkıcı ya da sosyetiklere hatta eteğinde bebesi evine çekilmiş olması beklenen 40 küsür yaşlardaki ex-süpermodellere kaptırıyorlar, nasıl oluyor da Paris Hilton ya da Lindsay Lohan’dan aşağıdaki satırlarda ancak konuşulabiliyorlar? Geçenlerde Coşkun Hürsel‘in blogunda gördüğüm şu aşağıdaki VOGUE kapağındaki isimleri saniyenin onda birinde sol baştan sayabildim(tamamen doğal Helena Christensen-Claudia Schiffer-Naomi Campbell-Christy Turlington-Stephanie Seymour), peki ya yukarıdaki Steven Meisel imzalı kapaktaki isimleri kaç kişi sayabiliyor şimdi(photoshop sonrası Liya Kebede, Natalia Vodianova, Anna Jagodzinska, Isabeli Fontana, Lara Stone, Jourdan Dunn, Raquel Zimmerman,Caroline Trentini, Natasha Poly)?

Eskiden herkes için süpermodellerin her yaptığı bir numaralı haberken, dergi kapakları süpermodelleri fotoğraflayabilmek için keşke 1 senede 13-15 ay olsa derken, artık kapaklar çoğunlukla ya Kate Moss ya da celebrity isimlere yer veriyor. Yeni modellerin neleri eksik? Neden onlar “süper” model değil? Yoksa aynı da bazılarımıza mı öyle geliyor? “Bizim zamanımızda domatesler şeker, tavuklar lokum gibiydi” demek gibi bir şey mi “bizim zamanımızda süpermodeller vardı artık yok” demek? Yoksa sadece nostaljinin büyüsüne mi kapılıyoruz?


Cindy Crawford-Tatjana Patitz-Helena Christensen-Linda Evangelista-Claudia Schiffer-Naomi Campbell-Karen Mulder-Stephanie Seymour(Peter Lindbergh) yıllar önce

Anna Wintour’un, Micheal Kors ve Natalia Vodianova ile birlikte Boston’da katıldıkları bir panelde belirttiği üzere 20 yıl önce modellerin olgun ve kadınsı görünmelerine “izin” varken, endüstri artık podyumda 13-14 yaşında olan ya da öyle görünen incecik modelleri tercih ediyor. Wintour’a göre süpermodel kavramının bitiş sebebi bu aşırı genç ve aşırı ince model tiranlığı. Ve daha da önemlisi bu kızların büyümesine izin olmaması! Bence önemli nokta bu, “büyümesini istememek” onların süper olmasına en büyük engel, çünkü 90ların süpermodellerinin büyüyerek geliştirdikleri karakterleri ve tavırları kusursuz fizikleriyle birleştiğinde onları süper yapmıştı. Öyleki bir çoğunun ismini söylediğinizde aklınızda beliren keskin bir imaj var, tüm tavırlarını bakışlarına yansıtabildikleri bi pozla kazınıp kalmışlar.


Stephanie Seymour-Christy Turlington-Linda Evangelista-Claudia Schiffer-Cindy Crawford-Naomi Campbell yıllar sonra:)

Micheal Kors tasarımcı ürünlerini alan çoğunluğun 30 yaş üstü olduğunu ve bu anlamda podyum ve kampanyaların gerçek hayatla kesinlikle örtüşmediğini belirtiyor aynı panelde.
Yeni modelleri temsilen panelde bulunan Natalia Vodianova ise bir çoklarına kıyasla modelliğe oldukça geç yaşta 18inde başladığını ama her zaman yaşının çok çok altında göstermesinin kendisine avantaj sağladığını, yine de modellik kariyeri boyunca inceliğini uçlarda tutabilmek adına anoreksiya gibi ölümcül bir hastalıkla mücadele etmek zorunda kaldığını söylüyor. Stephanie Seymour’a bakıyorum da şimdi, resmen şişman! diyesim geliyor. Ama hayır hem ince hem de çok güzel!


Stephanie Seymour

Anna Wintour modellerin çoğunun ancak çok genç ve haliyle ergenlikteki o über ince silüete sahipken iş yaptığını ve dolgunlaşmaya başladıkça pek çok işten olduklarını, bu sebeple de 90ların süpermodelleri gibi bir kaç jenerasyon boyunca toplum hafızasına isimlerini kazıyacak süre dolmadan işlerinin bittiğini belirtiyor. (Bu arada bu konuyu konuşan isimler de sanki bu aşamaya gelinmiş onların haberi olmamış şimdi de çok şaşırmışlar gibi, VOGUE editörü benim de haberim mi olmadı, New York’ta defileyi eniştem mi yaptı!?)

Son yıllarda yıldızı parlayan ve bize eski silüetleri hatırlatan Lara Stone’un fazla dolgun olduğu için(kadın 34 beden!) onlarca işten olduğunu, “şişman olan kız” diye anıldığı için bunalıma girdiğini ve tam ümitsizliğe kapıldığında isim yapmaya başladığını sayısız röportajından biliyoruz. Natalia Vodianova ve Isabeli Fontana gözbebeğim ama yeni isimler içinde eski süpermodellerdeki kadınsı ve vahşi hava bence sadece Gisele Bündchen ve Daria Werbovy’de var.

Natalia Vodionova-Isabeli Fontana

Daria Werbovy-Gisele Bundchen

Lara Stone

Observer yazarı Emily Nussbaum’un teorisi ise bambaşka; yazar, süpermodel kavramının hem mecazen hem de kelimenin tam anlamıyla çok çok büyüdüğü için gözden düştüğü kanısında. 90′ların süpermodellerinin isimleri esas markanın önüne geçecek kadar güçlü birer marka haline gelince(para da yetişmez olunca:p) sektörde yavaş yavaş modellerde şahısın ön plana çıkmayacağı anonimite trendinin başladığını söylüyor. Hatta yeni modellerin çoğunun eski süpermodellere kıyasla daha az eğitimli olduklarına ve daha fukara ülkelerden geldiklerine dikkat çekiyor. Toplumdaki aşırı tanınırlık ve ilgi kaldıracı olmayınca da haliyle modeller rahatlıkla değiştirilebilir yüzler haline geliyor, tasarımcı gölgede kalmıyor ve o modelden vazgeçti diye marka yıpranmıyor. Oldukça ikna edici bir teori olsa da bu durumda şunu sormadan edemiyorum, markayı gölgeleyecek ya da astronomik paralar dökecek “süperlik”te model istemeyen sektör o zaman neden örneğin Victoria Beckham ya da Beyonce hadi bilemedin Kate Moss’un aşırı tanınırlığı için paraları dökmeyi seçiyor o halde(VBli bir Armani’dense Helena Christensen’in milyon dolara göründüğü bir Armani’ye can feda!)?? Ya da neden son 2 yıldır büyük markalar yeni yüzler yerine yeniden hasretle süpermodelleri kucaklıyor kampanyalarında?


Helena Christensen

Bir diğer sebep de yine tüketmenin dayanılmaz hafifliği olabilir, 90larda olan ne kaldı ki süpermodel kavramı kalsın? On yıllarca aynı kadınları ikonlaştırmak hatta her hangi bir şeyi yıllarca tutmak devri kapanmadı mı, artık herkes hızlıca sıkılmıyor mu zaten elinde olandan ya da hep istediği şeyi elde ettiği anda ondan?

Aşağıda aynı fotoğrafçıdan Peter Lindbergh’den eski ve yeni iki kare var, photoshoptan nasibini alamamış olan ilkinde 90ların süpermodellerinden bazıları:Naomi Campbell, Linda Evangelista, Tatjana Patitz, Christy Turlington ve Cindy Crawford; ikincisinde günümüzden Sasha Pivovarova, Natasha Poly, Catherine McNeil, Lily Donaldson ve Doutzen Kroes. Hangileri daha güzel diye sormak abes, yeni modeller de çok çok güzeller, ama hangileri süper sorusunun cevabı bende çok açık. Peki sizce? Modelliğin “süper”i kayboldu mu?

[Kaynak:wwd,fashionologie,Allston/Brighton,The Observer, ELLE UK]

| IMA Tanıtım Günü – 8 Mayıs -

8 Mayıs Cumartesi günü saat: 11:00-14:00 arası Nişantaşı’nda bulunan İSTANBUL MODA AKADEMİSİ(IMA) moda alanında kariyer yapmak isteyenler için zengin eğitim programlarını tanıtacak.

Tanıtım gününde, London College of Fashion işbirliği ile Türkiye’de ilk defa gerçekleşecek olan eğitim programları ve İMA hakkında bilgilendirme yapılacak. Katılımcılar hem sorularına cevap bulacak hem de İMA’nın eğitim ortamını görebilecekler.

IMA’nın uluslararası işbirlikleri artıyor, eğitimin kalitesi yükseliyor. Modaya 360 derece yaklaşan eğitim programları ile moda alanında kariyer hedefleyen gençlere sağlam bir altyapı sunan İMA; University of the Arts London (UAL) tarafından akredite edilen “Moda Tasarımı ve Teknolojisi” (FDA, Fashion Design and Technology Programme) programını Ekim 2010’da hayata geçirmeye hazırlanıyor. İstanbul Moda Akademisi (İMA) ve London College of Fashion (LCF) işbirliğinde yürütülecek Moda Tasarımı ve Teknolojisi Programına devam eden öğrenciler; iki sene boyunca İMA’da, müfredatı LCF tarafından kurgulanmış % 70’i LCF eğitmenleri tarafından aktarılacak uygulama yoğun bir eğitim programına tabi tutulacaklar. Bu programı başarıyla tamamlayan öğrenciler, uluslararası transfer edilebilir kredi ile birlikte hem İMA hem de LCF diploması almaya hak kazanacaklar. Bu etapta dileyen öğrenciler endüstride iş imkanları bulabilecek, dileyen öğrenciler ise Londra’da dört haftalık bir geçiş programının ardından bir sene daha eğitimlerine devam ederek, başarıyla tamamlamaları durumunda University of the Arts London’dan lisans diploması alabilecekler.

Bu yeni ve heyecan verici program hakkındak sorularınıza yanıt bulmak ve daha fazlasını görmek için 8 Mayıs’ı kaçırmayııın!

| FLASHION’ NEWS | Outnet 1. Yaşını Büyük Bir Designer Sale İle Kutlayacak!

For English, please click

OUTNET 1. yaşı şerefine öyle bir designer sale kampanya yapıyorki şansınız varsa 1 Dolara bile bir şeyler bulabileceksiniz, evet evet 1 dolar, 1 euro, 1 sterlin! Ama bunun için mutlaka 11 Nisan’a kadar üyelere yollayacakları emaillerde bulunabilen bir linkle RSVP yaptırmalısınız hanımlar, hadi hadi yeni bir tab açııın üye değilseniz hemen üye olun ! İndirim 16 Nisan’da!